وجز لبخند چيزي نگفت...
جسمم را به خاک،روحم را به خدا و اندیشه ام را به آیندگان می سپارم...
که میگه یه سیب وقتی رو میندازی هوا هزار تا چرخ میخوره تا بیاد پایین منم میگم توی اوج پکیدگی خدا چسبت میزنه و بادت میکنه و هوات میکنه زین گونه ام که در غم غربت شکیب نیست گر سر کنم شکایت هجران غریب نیست جانم بگیر و صحبت جانانه ام ببخش یارا کز جان شکیب هست و ز جانان شکیب نیست
یه مثل قدیمی و مهم هست
نوشته شده در دوشنبه یازدهم آبان 1388ساعت
15:35 توسط مصطفی| |
نوشته شده در شنبه نهم آبان 1388ساعت
13:14 توسط مصطفی| |
| Design By : Night Skin |
من باید فرود آیم،
نباید بنشینم،
سال هاست،از آن لحظه که پر بر اندامم رویید
و از آشیان،از بام خانه پرواز کردم
همچنان می پرم،هرگز ننشسته ام،
و دیگر سری نیز بسوی زمین و به سواد پلید شهرها
و بام های کوتاه خانه ها بر نگرداندم،
چشم به زمین ندوختم،
پرواز رو به آسمان،
در راه افلاک
و هر لحظه دورتر و بالاتر از زمین
و هر لحظه نزدیک تر به خدا
نباید بنشینم،
سال هاست،از آن لحظه که پر بر اندامم رویید
و از آشیان،از بام خانه پرواز کردم
همچنان می پرم،هرگز ننشسته ام،
و دیگر سری نیز بسوی زمین و به سواد پلید شهرها
و بام های کوتاه خانه ها بر نگرداندم،
چشم به زمین ندوختم،
پرواز رو به آسمان،
در راه افلاک
و هر لحظه دورتر و بالاتر از زمین
و هر لحظه نزدیک تر به خدا
